आशीर्वादाचा दिवा !

आशीर्वादाचा दिवा !
(राजकीय व्यंग – संजय पराते)

दिवाळी अजून सव्वा महिन्याने येणार आहे, पण संपूर्ण देश उजळवून टाकण्याची योजना आधीच तयार झाली आहे. मोदीजींनी आपला जन्मदिवस १७ सप्टेंबर असल्याचे सांगितले आहे, त्यामुळे तुम्ही पूर्ण विश्वास ठेवू शकता की त्यांचा जन्म हिंदू राष्ट्राच्या या पवित्र भूमीवर १७ सप्टेंबर रोजी झाला होता. ज्यांना शंका आहे, ते मोदीजींच्या संपूर्ण राज्यशास्त्राच्या गुणपत्रिकेवर जन्मतारीख तपासू शकतात. ज्यांना ती सापडणार नाही, ते एपस्टाईन फाईल उघडू शकतात. तिथे मोदीजींच्या जन्मपत्रिकेत त्यांची जन्मतारीख नक्कीच १७ सप्टेंबर दिसेल. PM Narendra Modi

मोदीजींची जयंती अविस्मरणीय करण्यासाठी संघी टोळी काय करत आहे? तेल आणि दिव्यांची कमतरता भासू नये यासाठी तयारी केली जावी, असे आदेश भाजप सरकारं देत आहेत. आखाती देशांच्या तेलाच्या तुटवड्यासोबतच, तेलबियांच्या उत्पादनात घट झाल्यामुळे आपल्या तेल गिरण्यांमधील तेल उत्पादनही घटत आहे. तरीही, काही हरकत नाही, देशाचे तेल पिळून काढा; तेल गिरण्या बंद होता कामा नयेत. जर तुम्ही १.४ अब्ज लोकांना पिळून काढले, तरी केवळ देशातच नव्हे तर संपूर्ण जगात तेलाची कमतरता भासणार नाही. इतके तेल उत्पादन होईल की ते होळीत जाळण्यासाठीही उपयोगी पडेल. १७ सप्टेंबर ते होळीपर्यंत तेल जाळण्याचा उत्सव साजरा करता येईल. A Lamp of Blessing

तर मित्रांनो, आता तुम्हाला हे मान्य करावेच लागेल की मोदीजींचा जन्म या पृथ्वीवर १७ सप्टेंबर रोजी झाला. भारत नावाचा हा पृथ्वीचा भाग या सुदैवासाठीच नियत होता. विज्ञान कथा आपल्याला सांगतात की, ज्याप्रमाणे लोकांना रावणापासून मुक्त करण्यासाठी रामाचा जन्म झाला आणि लोकांना आपला काका कंसापासून मुक्त करण्यासाठी कृष्णाचा जन्म झाला, त्याचप्रमाणे भारताच्या या पवित्र भूमीला म्लेच्छ आणि संतप्त काकांपासून मुक्त करून हिंदू राजवट स्थापन करण्यासाठी मोदीजींचाही जन्म झाला आहे. त्यांनी २००२ मध्ये गुजरातमध्ये म्लेच्छांविरुद्ध धार्मिक युद्ध लढले. हे धार्मिक युद्ध इतके भीषण होते की ते आपली राजेशाही कर्तव्येही विसरले. अटलबिहारींनी आठवण करून दिली तेव्हाही त्यांनी ते लक्षात घेण्यास नकार दिला. अर्जुनाप्रमाणे, त्याला फक्त पक्ष्याच्या डोळ्याचेच स्मरण होते, ज्यावर त्याने लक्ष्य साधले होते. मोदीजींना ‘हिंदू हृदय सम्राट’ असे उगाच म्हटले जात नाही. यासाठी तपश्चर्येची आवश्यकता असते. आपल्या तपश्चर्येच्या जोरावर, ते आता संपूर्ण देशाला मुस्लिम आणि इस्लामपासून मुक्त करण्यासाठी एका मोहिमेचे नेतृत्व करत आहेत. या मोहिमेसाठी त्यांनी राम आणि कृष्णाला आपल्या रथाला जुंपले आहे.

म्हणूनच ते एक अवतार आहेत, आणि त्यामुळे त्यांचा अवतार अटळ होता. सामान्य माणसे जन्माला येतात. रोजच्या धावपळीत बहुतेक लोकांना त्यांच्या जन्मतारखाही आठवत नाहीत, वाढदिवस साजरा करणे तर दूरच. जे जैविक नाहीत, ते जन्मानंतरही अवतार घेतात. संपूर्ण जगाला आपल्यासाठी आशीर्वादाचा दिवा लावण्यास, आपल्या दीर्घायुष्यासाठी आणि आयुष्यभराच्या शक्तीसाठी प्रार्थना करण्यास सांगणे, हा कलियुगाच्या अवताराचा जन्मसिद्ध हक्क आहे.

असा शक्तिशाली, जैविक नसलेला पंतप्रधान लाभणे हे देशाचे भाग्य आहे. जवाहरलाल नेहरू, इंदिरा गांधी, अटलबिहारी वाजपेयी आणि इतरही पंतप्रधान होते, पण ते सर्व जैविक होते. राहुल गांधी २०४७ नंतर पंतप्रधान झाले तरी ते जैविकच राहतील. मग हे सर्व लोक मोदींशी स्पर्धा कशी करणार? नेहरूंचा विक्रम कसा मोडायचा हे मोदींनी दाखवून दिले आहे. नेहरूंचा विकास मागासलेला होता, कारण ते जैविक होते. मोदीजींचा विकास आधुनिक आहे, कारण ते गैर-जैविक आहेत. एकच खंत आहे की मोदीजींचा जन्म इतका उशिरा का झाला? जर त्यांचा जन्म स्वातंत्र्यापूर्वी झाला असता, जर ते बालपणीच पंतप्रधान झाले असते, तर आज देशाने खूप प्रगती केली असती! पण आपण काय करू शकतो? मोदीजींच्या आधी जन्मल्यामुळे नेहरू देशाच्या विकासात अडथळा ठरले. पण आता काळजी करण्याची गरज नाही; मोदीजी नेहरूंचे प्रयत्न निष्फळ करून देशाचा विकास करत आहेत. रात्रीच्या अंधारात, नेहरू गुपचूप देशाला मागे खेचतात, कधीकधी तर त्याला पंगूही करतात. दिवसा, मोदीजी एका धक्क्याने देशाला पुढे ढकलतात. हाच खेळ गेल्या १२ वर्षांपासून सुरू आहे. माझ्यावर विश्वास ठेवा, ही लढाई नेहरू आणि मोदी यांच्यात नाही. ही लढाई अंधार आणि लखलखत्या दिव्यांच्या प्रकाशात, एका जैविक पंतप्रधानांमध्ये आणि एका अजैविक अवतारात आहे. हा देश महान अवतारांची भूमी आहे. अवतारवाद येथील लोकांच्या स्वभावातच भिनलेला आहे. मग नेहरू मोदींपुढे कसे उभे राहू शकतील?

पण अस्वस्थ जनतेला तरीही वेळ मिळाला नाही. या दिवशीही ते आपापल्या दैनंदिन कामात व्यस्त होते. ही एक सुदैवाची गोष्ट होती की, आपले जिल्हाधिकारी, उपजिल्हाधिकारी आणि इतर अधिकाऱ्यांनी वाहने आणि पादचाऱ्यांना थांबवून रस्त्यांवर दिव्यांच्या माळा घातल्या. वृत्तपत्रांनी छत्तीसगडचे मुख्यमंत्री गौरव पथावरील लखलखत्या दिव्यांचे कौतुक करत असल्याची छायाचित्रे प्रसिद्ध केली. बातम्यांनुसार, एकट्या राजधानी रायपूरमध्ये २५ लाख दिवे लावण्यात आले होते. त्या मापदंडानुसार, संपूर्ण देशात जगाच्या एकूण लोकसंख्येपेक्षा जास्त दिवे लागलेले दिसले असतील. आणि तेही रस्त्यांवर आणि मंदिरांमध्ये, सरकारी खर्चाने. सरकारी पैसा हा सुद्धा सार्वजनिक पैसाच असतो, ज्यासाठी कोणत्याही सार्वजनिक परवानगीची किंवा अर्थसंकल्पीय तरतुदीची आवश्यकता नसते. जेव्हा इतके दिवे लागले आहेत, तेव्हा असाच अंदाज बांधता येतो की, ज्यांना आता दिवा लावणे परवडत नाही, अशा गरिबांच्या झोपड्यांपर्यंतही त्यांचा प्रकाश पोहोचला असेल. असे का घडले नाही, हे काही दिवसांत कळेल, जेव्हा संघी सरकार हे दिवे आणि त्यात वापरलेले तेल कोणत्या किमतीला खरेदी केले होते, हे जाहीर करेल. मोदीजींच्या आगमनाचा उत्सव साजरा करण्यासाठी जर देशभरात कोट्यवधी रुपये वाटले गेले नाहीत, तर अशा आगमनाचा अर्थच काय? मोदीजी हे अदानी आणि अंबानींचेच वर्चस्व असलेले क्षेत्र राहतील का?

मात्र, संघी टोळी हा दिवस चिरंतन, चिरस्थायी आणि चिरस्थायी करण्यासाठी बरेच काही करू शकते. मोदीजी हे राम आणि कृष्णापेक्षाही महान अवतार आहेत. गेल्या ५०० वर्षांपासून बेघर असलेल्या रामजींना मोदीजींनीच पंतप्रधानांचे निवासस्थान उपलब्ध करून दिले. इतर कोणत्याही पक्षात किंवा नेत्यामध्ये असे करण्याची ताकद नव्हती! ते निवासस्थान इतके भव्य होते की पंतप्रधानांच्या सेवा तीर्थालाही लाज वाटली असती. रामजींचे बोट धरून मोदीजींनी त्यांना या निवासस्थानात स्थापित केले. रामजींच्या सेवेसाठी नेमलेले रक्षक चोर निघाले ही गोष्ट वेगळी. पण त्यात काही चुकीचे नाही. ‘सेवा करा, फळ मिळेल’ ही म्हण सर्वांनी ऐकली आहे.

तर, बंधू आणि भगिनींनो, मोदीजी आणि त्यांचे अनुयायी रामजींची सेवा करतील आणि त्या बदल्यात, रामजी त्यांना किमान २०४७ पर्यंत सत्तेत ठेवतील. रामजींनी स्वतः म्हटले आहे, “मी त्रेतायुगाचा राजा होतो, पण मोदीजींनीच मला, कलियुगाच्या राजाला, घर दिले आहे! जर मोदीजी या पृथ्वीवर अवतरले नसते, तर कोण जाणे मला आणखी किती शतके बेघर भटकावे लागले असते!” रामजींच्या या घोषणेनंतर स्वर्गात मोदीजींच्या जयघोषाचा कडकडाट झाला, ज्याचा नाद आजही या मर्त्य जगात घुमतो.

आता मोदीजी रामजींपेक्षाही मोठा अवतार बनले आहेत, त्यामुळे मोदीजींची जयंती चिरंतन करण्यासाठी इतिहासात थोडा बदल केला जाऊ शकतो. दरवर्षी १७ सप्टेंबर रोजी आपली दिवाळी साजरी करण्यास स्वतः रामजींचाही काही आक्षेप नसेल. त्यासाठी फक्त एका सरकारी आदेशाची गरज आहे. त्या सरकारी हुकूमनाम्यावर केवळ “रामजींच्या आदेशानुसार” असे लिहिणे पुरेसे ठरेल. यामुळे लोकांना १७ सप्टेंबर रोजी दिवे लावण्यास भाग पडेल. दिवाळीच्या दिवशी, अगदी गरीबातले गरीब लोकही दिवा लावण्यासाठी आपल्या स्वयंपाकाच्या भांड्यातून चिमूटभर तेल वाचवतात. ते दार उघडून त्या लुकलुकत्या प्रकाशात बसतात, देवी लक्ष्मीने त्यांच्या घरात प्रवेश करावा आणि त्यांना आपल्या पांघरुणात गुंडाळावे, याची वाट पाहत. पण देवी लक्ष्मी काही कमी धूर्त नाही. ती अशा गरीब लोकांकडे लक्षही देत नाही, त्यांच्या वस्तीतून जाणे तर दूरच. आपल्या घुबडावर स्वार होऊन, ती थेट मोदीजींना भेटते आणि अदानी व अंबानींच्या खजिन्यात प्रवेश करते. हा खजिना इतका मोठा आणि आलिशान आहे की जणू स्वर्गातील सर्व देव येथेच विश्राम करत आहेत. देवीलासुद्धा दुसरीकडे कुठेही जावेसे वाटत नाही.

१७ सप्टेंबर हा रामजींची दिवाळी आणि मोदीजींचा अवतार दिवस असेल, दोन अवतारांचा एक ऐतिहासिक संगम. संपूर्ण जग पाहील की, एका बाजूला रामजी मोदीजींच्या नावाने दिवे लावत आहेत, तर दुसऱ्या बाजूला मोदीजी विरोधकांची मने जाळत आहेत. विरोधक प्रत्येक तपशिलात शिरून गोंधळ घालत आहेत आणि त्यांच्या शासनावर टीका करत आहेत. अहो, सगळी बोटं सारखी नसतात; रामराज्यातही शंभुकाचे शीर कापले गेले होते. मग मोदीजी मनुस्मृती लागू करण्याचा प्रयत्न करत आहेत, असे म्हणण्यात काय अर्थ आहे? त्या बिचाऱ्यांना हेसुद्धा माहीत नाही की रामराज्याचा मार्ग मनुस्मृतीमधून जातो.

आता, संपूर्ण महिनाभर मोदीजी देशाच्या कानाकोपऱ्यात प्रकट होतील. ‘प्रत्येक कणात ईश्वर वास करतो’ या प्रत्यक्ष अनुभवाने लोक आनंदित होतील. भारत आनंदाने भरून गेला आहे. हा आनंद १७ ऑक्टोबरपर्यंत सेवा संकल्प अभियानासह सुरू राहील. ‘आशीर्वाद का दिया’ पासून ते ‘सेवा मेरा अभियान’ पर्यंत, संघी टोळीच्या सांस्कृतिक झलक दाखवल्या जातील. मोदीजींनी गुजरातमध्ये केलेल्या आणि आता संपूर्ण भारतात करत असलेल्या सेवेमुळे प्रोत्साहित होऊन, संघी टोळीचे हिंदुत्व गर्जना करत आहे आणि मुसलमान, ख्रिश्चन व कम्युनिस्ट थरथर कापत आहेत. सध्या रस्त्यांवर दिव्यांची रोषणाई झाली आहे आणि लोकांनी मंदिरांमधून शंखनाद व आरतीचा आवाज ऐकला आहे. येत्या काही दिवसांत, सेवेच्या भावनेने, आणखी मशिदी खोदल्या जातील आणि मंदिरांचा जीर्णोद्धार केला जाईल. कृष्णाचे जन्मस्थान मुक्त केले जाईल आणि तेथे भगवान कृष्णाची स्थापना केली जाईल. आसाराम आणि राम रहीम हातात तिरंगा घेऊन बलात्काऱ्यांच्या समर्थनार्थ मोर्चा काढतील आणि विचारशून्य नक्षलवाद्यांची कत्तल केली जाईल. काँग्रेसच्या ६० वर्षांच्या राजवटीत जे काही अयशस्वी झाले, ते सर्व सेवेच्या भावनेने पूर्ण केले जाईल. धार्मिक स्थळांना राजकीय केंद्र बनवले जाईल आणि भाजपच्या कार्यालयांमधून धार्मिक फतवे काढले जातील. धर्माला राजकारणात आणि धर्माला राजकारणात मिसळून निर्माण झालेला शुद्ध गाभा हिंदुत्वाच्या सेवेसाठी समर्पित केला जाईल. लोकांना या चरणामृताची चव देऊन हिंदू राष्ट्राचा मार्ग मोकळा केला जाईल. अयोध्येचा चित्ररथ मथुरा आणि काशीमार्गे देशभरात फिरवला जाईल. या चित्ररथात केवळ रामलीलाच दाखवली जाणार नाही, तर भगवान कृष्णाची अशी दिव्य कृत्येही दाखवली जातील की लोक एपस्टाईन फाईल्ससुद्धा विसरून जातील.

संघी टोळी १९२५ पासून हेच करत आहे. लोकांना धर्म, भाषा आणि जात यांच्या आधारावर विभागणे हीच त्यांची खरी सेवा आहे. जर ते निवडणूक हरले, तर त्यांच्या सेवेचा वेग वाढतो; जिंकले, तर तो आणखी वाढतो. एवढी सगळी सेवा करूनही, लोक आशीर्वादाचा दिवा घेऊन त्याची वात का पेटवत नाहीत, याचे त्यांना आश्चर्य वाटते. आणि लोक २०२९ ची वाट पाहत आहेत. हिंदू धर्मात दिवा कधी पेटवला जातो हे त्यांना माहीत आहे.

(व्यंग्यकार हे अखिल भारतीय किसान संघाशी संलग्न असलेल्या छत्तीसगड किसान सभेचे उपाध्यक्ष आहेत. संपर्क: ९४२४२-३१६५०)